قند عسل

اولین سالروز...

baharoone — Mon, 07 Jul 2008 10:29:18 GMT

اولین سالروز وبم مبارک!!!

رویا

baharoone — Sun, 06 Jul 2008 10:19:18 GMT

با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند

نیمه شب در کنج تنهایی:

بی گمان روزی ز راهی دور

می رسد شهزاده ای مغرور

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه ی سم ستور باد پیمایش

می درخشد شعله ی خورشید

بر فراز تاج زیبایش

تار و پود جامه اش از زر

سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از در و گوهر

می کشاند هر زمان همراه خود سویی

باد... پرهای کلاهش را

یا بر آن پیشانی روشن

حلقه ی موی سیاهش را

مردمان در گوش هم آهسته می گویند:

(( آه او با این غرور و شوکت و

نیرو در جهان یکتاست

بی گمان شهزاده والاست ))

دختران سر می کشند از پشت روزن ها

گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار

سینه ها لرزان و پر غوغا

در طپش از شوق یک پندار:

(( شاید او خواهان من باشد! ))

لیک گویی دیده ی شهزاده ی زیبا

دیده ی مشتاق آنان را نمی بیند

او از این گلزار عطرآگین

برگ سبزی هم نمی چیند

همچنان آرام و بی تشویش

می رود شادان به راه خویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه ی سم ستور بادپیمایش

مقصد او... خانه ی دلدار زیبایش

مردمان از یکدگر آهسته می پرسند:

(( کیست پس این دختر خوشبخت؟ ))

ناگهان در خانه می پیچد صدای در

سوی در گویی ز شادی می گشایم پر

اوست... آری... اوست

(( آه ای شهزاده ای محبوب رویایی

نیمه شبها خواب می دیدم که می آیی ))

زیر لب چون کودکی آهسته می خندد

با نگاهی گرم و شوق آلود

بر نگاهم راه می بندد

(( ای دو چشمانت رهی روشن بسوی شهر زیبایی

ای نگاهت باده ای در جام مینایی

آه بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله ی خوشرنگ صحرایی

ره بسی دور است

لیک در پایان این ره... قصر پور نور است.))

منهم پا بر رکاب مرکبش خاموش

می خزم در سایه ی آن سینه و آغوش

می شوم مدهوش.

باز هم آرام و بی تشویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه ی سم ستور باد پیمایش

میدرخشد شعله ی خورشید

بر فراز تاج زیبایش.

می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت

مردمان با دیده ی حیران

زیر لب آهسته می گو یند:

(( دختر خوشبخت!...))

شاعر: فروغ فرخزاد

بود و نبود!

baharoone — Fri, 28 Sep 2007 18:39:18 GMT

کاش پرنده ای بودم ، پرنده ای رهاتر از باد .

کاش اشک بودم ، اشک لرزان چشمهای زيبای تو.

کاش ستاره بودم ، ستاره ی روشن و تنهای دل تو.

کاش پروانه بودم ، پروانه ای اسير دستان گرم تو.

امَا نه...

کاش مست و ديوانه ی آن نگاه تو نبودم.

کاش هر لحظه به ياد تو نبودم.

کاش سکوت خسته ی شبی بارانی

کاش آتش داغ عشق سوزان تو نبودم.

کاش...

به راستی زندگی چيست؟

_ رقص باد در چمنزار

_ بازی آب با ماهی

_ شور جوانی عاشق

_ رهگذری در بيابان

_ بوسه ی مادری بر لبان طفل خود

_ نگاه حسرت آمیز پيری دانا

_ غروب آفتابی سوزان

_ خاطراتی از گذشته های دور

_ درختی پر بار و سر به فلک کشيده

_ حسرت با تو بودن و با تو ماندن

_ دعای عابدی زاهد

_ پرواز قاصدکی در آسمان نيلی

_ ...

زندگی هر چه هست ، در گذر است. زندگی جاریست....

فرصتی باقی نيست،

فرصتی باقی نيست.

1384

شاعر: بهاره ي قند عسل

اگر ترکم کنی...

baharoone — Mon, 17 Sep 2007 21:41:18 GMT

اگر تركم كني در اين روز تابستاني

احتمالا خورشيد را نيز با خود خواهي برد

و تمامي پرندگاني را كه در تابستان پرواز مي كردند

هنگامي كه عشقمان تازه بود و دلهايمان شاد

وقتي روز جوان بود و شب طولاني

و ماه براي آواز پرنده ي شب از حركت مي ايستاد

اگر تركم كني

اما اگر بماني روزي برايت خواهم ساخت

كه مانند آن روزي نبوده و هرگز نخواهد بود

بر خورشيد قايق خواهيم راند سوار بر باران خواهيم شد

با درختان سخن خواهيم گفت و باد را خواهيم پرستيد

اگر تركم كني

ديگر به چيزي در جهان نمي توان اعتماد كرد

اما اگر بماني شبي برايت خواهم ساخت

كه مانند آن شبي نبوده و هرگز نخواهد بود

بر قايق لبخندت خواهم نشست

با چشمانت سخن خواهم گفت

كه آنقدر دوسشان دارم...

لحظه های بی تو!

baharoone — Tue, 11 Sep 2007 21:28:18 GMT

لحظه هایم همگی پر شده از ماندن و ماندن،

انتظار،

چشم هایم پر شده از گریه و گریه،

اشکهای سرشار،

دیگر از خود من نمیپرسم،نمی خواهم،نمیگویم،

انتظار بی یار،

تو ببین بر من دیوانه چه سخت میگذرد،

در قفس کنج دل بی دیوار،

تکیه گاهی چون نیست سر به بالین باد خواهم داد،

باد نیز خواهد برد به دور،

قصه های تلخ ، فکر های بیمار.

تابستان 1384

yahoo ID :ezraeil_kouchouloo : شاعر

داستان عشق...

baharoone — Thu, 30 Aug 2007 17:04:18 GMT

در زمان هاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلت ها و تباهي ها همه جا شناور بودند. آنها از بي كاري خسته و كسل شده بودند. روزي همه ي فضايل و تباهي ها دور هم جمع شدند خسته تر و كسل تر از هميشه. ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت: بياييد يك بازي بكنيم مثلا قايم باشك همه از پيشنهاد او شاد شدند. ديوانگي فورا فرياد زد: من چشم مي گذارم. از آنجايي كه هيچ كس نمي خواست به دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند كه او چشم بگذارد. ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمانش را بست و شروع به شمردن كرد: 1 ... 2 ... 3 ... لطافت خود را بر شاخ ماه آويزان كرد. خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد. اصالت در ميان ابرها پنهان شد. هوس به مركز زمين رفت. طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد. ديوانگي مشغول شمردن بود: 79 ... 80 ... همه پنهان شده بود به جز عشق كه مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد جاي تعجب هم نيست مي دانيم كه پنهان كردن عشق مشكل است در همين حال ديوانگي به پايان شمارش رسيد: 95 ... 96 ... هنگامي كه ديوانگي به 100 رسيد عشق پريد و در بين يك بوته گل سرخ پنهان شد. ديوانگي فرياد زد دارم مي آيم! اولين كسي كه پيدا كرد تنبلي بود زيرا تنبليش آمده بود پنهان شود. لطافت را يافت كه به شاخ ماه آويزان بود. دروغ ته چاه. هوس در مركز زمين. يكي يكي را پيدا كرد به جز عشق. او از يافتن عشق نااميد شده بود كه حسادت در گوشش زمزمه كرد: تو فقط بايد عشق را پيدا كني و او پشت بوته گل رز است. ديوانگي شاخه ي چنگگ مانندي را از درخت كند و با شدت و هيجان زيادي آن را در بوته فرو كرد دوباره و دوباره تا با صداي ناله اي متوقف شد. عشق از پشت بوته بيرون آمد باغ دست هايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشت هايش قطرات خون بيرون مي زد شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند او نمي توانست جايي را ببيند. او كور شده بود. ديوانگي گفت من چه كردم! چه كردم! چگونه مي توانم تو را درمان كنم؟! عشق گفت: تو نمي تواني مرا درمان كني اگر مي خواهي كاري انجام دهي راهنماي من شو.

و از آن روز است كه عشق كور است و ديوانگي همواه همراه او!!!

در جای ایستادن...

baharoone — Sat, 25 Aug 2007 15:04:18 GMT

در جای ایستادن

بیداری رنگ سبز زیر پای

برای نگاهی

ایستایی زمان برای طولانی تر شدنش

و زیبایی آن لحظه

پلک زدن چشمان خیره

گویی بازتر شدن آن؟

واقعیت حقیقت است؟

نه نمی توانم باور کنم

شاید نمی خواهم

ولی دیگر در رو به رو کسی نیست

و همه در حرکتند

زیر پا سبزی نیست

آیا زمان ایستاده بود؟

نه من ایستاده بودم!!

نمی توانم باور کنم

نه! نمی خواهم باور کنم

ولی واقعیت حقیقت نیست

لختی زمان از دست رفته است

ساعتی نه ساعت هایی

آه دیر شده است باید بروم

یادم می ماند؟

باز هم نمی دانم؟!

شاعر: محمد انصاری لنگرودی ( پسر خاله ی منه! )

زمستان

baharoone — Sat, 28 Jul 2007 09:46:18 GMT

هیچ گاه کلامی را جز برای دلم نسرودم خواه کسی را خوش آید خواه....

«زمستون»

تصویــر خـوب و قشنـگـت یادگـار مهـربـونیـت سایۀ ابروی نازت مونده رو دیـــوار خوبـیت

حـالا از من گـریزونی ، درد دلهـامـو مـیـدونـی میــدونی بی تو میمیـــرم اما اینجــا نـمیمـونی

دیگـه پایـیـزه و ابـرا سـایــه مینــدازن رو برگـا برگای خشک و تکیده زود می افتن از درختا

دیـگـه کـاج خـونمون هـم برگی از خزون نداره واسـه آشـیـونـه ساختـن جـایـی آسمـون نـداره

گـوشـۀ حـیـاط خـونـه میـشیـنـم مـن تـک وتنـهـا خـیره میشـم بـه گذشـته پـا میـزارم روی برگا

صـدای خـش خـش بـرگـا تـو رو یـاد مـن میاره گـرمی دوستـت دارم رو توی ذهنم جا میزاره

آرزو کـردی بمـیـرم چـونکـه از زمـونـه سـیـرم سـر رسیده این زمستون شاید از سرما بمیـرم

دیگــه پاییـزم تموم شـد عمـروزندگیـم حـروم شد برگا رو برفا پوشونده دل من چه بی نشون شد

نگی شعرات خیلی سرده رنگ مرگه رنگ مرگه سررسیده این زمستون سهم من برف و تگرگه

وقـتـشـه کــه آروم آروم کـولـه پـشـتـیـم و بـبنـدم راه بیـفـتم تـوی جـاده بـا اشـکام به غـم بخـندم

دعـا کن که بـرف و بارون منـو از پـا در نیـاره که تموم شه این زمستون ببینم تـو رو دوبـاره

ببینم تو رو دوباره

ببینم تو رو........

گاهی مجازات دل دلدادگی است ؛

وگاه پاداش دلدادگی مرگ است؛

و او چه مشتاقانه چوبه دار را مینگریست ؛

تا سحر گاهی قبل از طلوع ، پاهای وابستگی اش از زمین جدا شود...

شهریور 1384 تهران

yahoo ID :ezraeil_kouchouloo : شاعر

باران عشق...

baharoone — Tue, 24 Jul 2007 17:57:18 GMT

باران از هوا بارید

باران بارید

من آن را حس می کردم

باران می بارید

و من آن را دوست داشتم

عاشق آن بودم

باران بارید

و من چیزی را از دست داده ام

باران بارید

هوا عاشق بود

من هم باریدم...

باران.

گریه

baharoone — Fri, 13 Jul 2007 12:13:18 GMT

یاد تو کردم شبی مهتاب شد

با خیالت دیده ام در خواب شد

در خواب بوسه ها بر چشمم زدی

گریه کردم بوسه هایت پاک شد